Tingeling.

Het belletje boven de deur. Een klant. Het visioen van die Will met zijn mysterieuze koffer en de verontrustende nieuwsberichten is nog maar net vervlogen.

Ik kijk op.

Oh.

Óh!

Er staat iemand in de deuropening. Een monster. Een gehoornde schedel, scherpe tanden die uit hoekige kaken steken, sommige bebloed. En sterren en manen, die ogen. Nee, geen ogen: holle oogkassen gevuld met duisternis waar zijn ogen hadden moeten zitten.

Lot is meteen overeind. Haar rug kromt zich, haar staart zwelt en ze blaast zachtjes naar hem. Dan keert mijn verstand terug. Een masker. Het is maar een masker. Zó kundig gemaakt, zo realistisch dat ik er even voor viel. Ik laat mijn adem ontsnappen, stil en langzaam, om niet te tonen dat ik hem ingehouden had.

De gemaskerde figuur zwijgt en beweegt niet. Hij staat daar alleen maar, in mijn deuropening. Hij draagt een lange zwarte jas van leer, nette donkergrijze broek en laarzen met gespen. Hij heeft een gemiddelde lengte en een ontspannen houding, alsof het voor hem de normaalste gang van zaken is om binnen te komen lopen met een monsterlijke schedel over zijn hoofd.

Ik dwing mezelf te glimlachen. Dit is mijn winkel. Mijn domein. Ik laat me niet intimideren in mijn eigen heiligdom.

“Welkom, je hebt De Juiste Plek gevonden,” zeg ik en mijn stem klinkt vaster dan ik me voel. “Kom verder, als je durft.”

Hij stapt over de drempel. Eén beweging, vloeiend en geluidloos. De deur valt achter hem dicht en het belletje tingelt opnieuw.

Lot springt van de vensterbank af en schiet als een witte flits richting de achterkamer. Slimme kat. Ik hoor haar tussen de lege kartonnen dozen duiken, waar ze zich altijd verstopt wanneer ze ergens van geschrokken is. Soms om onweer of een grote hond in de straat, meestal om helemaal niets.

De man loopt langs mijn rekken met zijn handen achter zijn rug gevouwen, als iemand die een museum bezoekt. Zijn masker draait van links naar rechts. Inspecterend. Zoekend…

Zijn leren laarzen maken nauwelijks geluid op mijn oude vloerplanken, alleen het krassen van mijn pen in het notitieboek vult de stilte in de winkel. Ik heb hem niet stopgezet, de pen. Nog niet.

“Zoek je iets specifieks?” vraag ik. Ik veeg een paar kattenharen van mijn uitgewaaierde orakelkaarten en schuif ze terug tot een nette stapel. Om bezig te lijken, om mijn handen iets te doen te geven. “Of kijk je even rond?”

Ik sta op van mijn stoel, zo natuurlijk mogelijk, niet te snel. Het fluweel van mijn jurk ruist langs mijn benen. “Wat een imposant masker!” Ik probeer luchtigheid te forceren in mijn stem. Het lukt maar half. “Alvast voor het festival? Of gewoon zomaar?”

Hij keert zijn monsterkop naar me. Hij heeft me vast gehoord, maar gunt me geen reactie. Geen knikje. Geen schouderophaal. Niets.

Dan wendt hij zich weer af en blijft stilstaan bij het schap met mijn kruidenmengsels. Zijn hand, in een zwart leren handschoen, reikt naar iets. Een potje? Een buideltje? Ik kan vanaf hier niet zien wat het is. Hij pakt het op, draait het om in het licht en zet het terug. Zijn vingers glijden langs de rand van het volgende schap, heel losjes. Bij de flessen met maanbessenlikeur blijft hij even staan. Ik zie zijn leren duim traag over een etiket aaien — op, neer, op, neer — en dan zet hij een paar stappen in mijn richting.

Naar de leestafel. Naar mij. Mijn maag trekt samen. Rustig blijven, Mayra. Gewoon een klant in een kostuum.

Zijn hoofd kantelt lichtjes. De holle oogkassen van het masker richten zich op de leestafel. Op het notitieboek. Op de pen die nog ongestoord schrijft.

Ik heb de pen geen commando gegeven om te stoppen na het visioen, dus nu danst hij nog vrolijk door over het papier en noteert alles wat ik zie, denk en voel. De holle ogen, de handschoen bij de maanbessenlikeur, de kanteling van het masker. Hem. Hij staat nu op mijn pagina’s en is onbedoeld deel van het verhaal geworden.

De zwarte holtes die zijn ogen verbergen, blijven op de pen gericht, alsof hij het weet.

Bij de sterren, weet hij het?!

De pen stokt. De punt zweeft even boven het papier alsof hij het ook voelt. Een seconde maar, en dan schrijft hij verder, in dunnere lijnen. Aarzelend.

Mijn hartslag versnelt. Als ik de pen nu stopzet, dan ziet hij dat, en het is al te laat om hem nog te bedekken of te verbergen.

Waarom zegt hij niets?

Ik bijt op mijn lip, betrap mezelf, stop ermee. Kom op, Mayra. Schouders laag, kin omhoog. Ik doe mijn mond open om iets te zeggen — iets scherps, iets ontwapenends, wat dan ook — en op datzelfde moment draait hij zijn rug naar me toe en loopt naar de deur. Op z’n gemak.

Hij legt zijn hand op de klink en kijkt nog één keer over zijn schouder. Die monsterlijke schedel, de hoorns, die zwarte oogkassen die zijn echte ogen in schaduw verhullen. En dan is hij weg. De deur valt dicht. Het belletje rinkelt weer, iets te vrolijk voor wat er net gebeurde.

En ik sta midden in mijn winkel, mijn hart bonzend in mijn keel.

Lot komt voorzichtig uit haar schuilplaats. Ze loopt naar het raam, springt op de vensterbank en tuurt naar buiten met gespitste oren. Ik loop naar haar toe en kijk door het raam naar de lege straat.

Hij is verdwenen.

“Lot,” fluister ik, mijn hand op haar warme vacht. “Wie was dat?”

Het is niet de eerste keer. Deze winkel trekt af en toe ongure types aan. De duistere kant van de magie in deze wereld heeft zijn eigen clientèle. Ik voel ze meestal al voordat de deur opengaat: de lucht wordt dikker en mijn huid begint te prikken. Ze willen obscure spreukenboeken of gevaarlijke ingrediënten die ik niet verkoop, en zodra ze dat doorhebben vertrekken ze weer. Was dit weer zo’n figuur?

Ik haal diep adem. “Misschien niet,” zeg ik hardop. “Gewoon iemand in een kostuum voor het festival. Niets aan de hand”

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.

Abonneer nu

De liftdeuren schuiven dicht met hun vertrouwde gepiep. Luna leunt tegen de koude metalen wand, de koffer aan haar voeten. De lift kreunt en begint zijn trage klim naar de negende verdieping.

Haar telefoon trilt in haar hand. Luna kijkt naar het scherm. Mama. Een foto: een goudbruine hartige taart, nog dampend, op het zelfbeschilderde houten plankje dat haar moeder voor élke foodfoto gebruikt. Eronder een berichtje:

Luna’s duim glijdt over het scherm. Ze kan best zelf koken, maar dat doet ze meestal niet en haar moeder weet dat.

Ze typt:

Verzonden.

Dan opent ze de groepsapp met Zoey en Alex. Haar duimen zweven boven het toetsenbord. Hoe zeg je dit zonder dat het klinkt alsof je gek geworden bent?

Hier nu ook zoute regen. Ik heb het geproefd.

Ze leest het terug. Nope. Dat klinkt alsof ze tachtig is en net internet heeft ontdekt. Ze verwijdert het. Backspace, backspace, backspace.

Tweede poging:

Beter. Het klinkt nog steeds als iets wat een normaal mens niet zegt, maar tenminste klinkt het als iets wat zij zou zeggen. Ze tikt op verzenden.

De lift stopt met een schok. Negende verdieping. Luna stapt de gang in, haar blik nog steeds op het scherm. Drie puntjes verschijnen onderaan… iemand is aan het typen. Luna’s mondhoek krult op.

De gang is schemerig, één van de tl-buizen flikkert en valt dan uit. Alweer kapot. Het groene linoleum glanst dof in het resterende licht. Luna loopt naar deur 907, haar telefoon nog in haar hand, de koffer bungelend aan haar andere arm.

Ze haalt haar sleutel tevoorschijn. De drie stipjes houden haar hardnekkig in spanning, alsof iemand een heel essay aan het tikken is. Zonder op te kijken steekt ze de sleutel in het slot.

De deur zwaait open.

Dan kijkt ze op.

Haar telefoon valt uit haar handen en klettert op de vloer. Er staat een man in haar studio. Een vreemde man. Achter de voordeur, in het halletje, met de koffer in zijn linkerhand.

Luna’s hart slaat een slag over. Haar adem stokt en elke spier in haar lichaam verstijft.

Hij oogt iets ouder dan zij, met middellang zwart haar dat slordig rond zijn gezicht valt en lichtbruine ogen die nu net zo geschrokken kijken als die van Luna. Hij is lang en gekleed in een leren jas ondanks de warmte. En hij staat volkomen stil, alsof hij betrapt is op iets dat hij niet had verwacht.

Hij doet een stapje achteruit, zijn vrije hand omhoog in een kalmerend gebaar.

Luna staat aan de grond genageld. Ze wil schreeuwen, maar er komt geen geluid uit haar keel. Ze wil wegrennen, maar haar benen zijn lood.

De inbreker lijkt haar paniek te zien en zijn gezicht verzacht iets.

“Hé,” zegt hij, en zijn stem is zachter dan ze had verwacht. Bijna geruststellend. “Als je even opzij stapt, verdwijn ik meteen. Oké?”

Luna’s hersenen beginnen weer te werken. Woorden vormen zich, struikelend en onzeker.

“W... wat deed je in mijn huis?”

De man opent zijn mond. “Uh...” Sluit hem weer.

Luna’s angst wordt opzij geschoven door iets anders, iets dat opborrelt vanuit haar buik. Boosheid. Ja, boosheid. Dit is haar studio. Haar veilige plek. En hij heeft—

“Dat is mijn koffer!” De woorden komen er verrassend hard uit. “Wat heb je nog meer gestolen?”

“Ho, wacht eens even!” Op het gezicht van de jongeman verschijnt een blik van verontwaardiging. Hij heft zijn hand met de koffer een stukje op, alsof hij bewijs toont. “Ík ben degene die bestolen is. Dit is van mij.”

Luna knippert. “Dus... dus nu heb je ingebroken om hem terug te halen?!”

“Nou,” mompelt de man terwijl hij aan zijn achterhoofd krabt, een vreemd gebaar voor een op heterdaad betrapte inbreker. “Technisch gezien heb ik niet ingebroken...”

“Je staat letterlijk in mijn huis!”

“Luister, ik snap hoe het eruit moet zien vanuit jouw…”

Maar Luna is nog niet klaar. “Je had het gewoon kunnen vragen, weet je. Dan had ik hem graag aan je teruggegeven.” Ze fronst. “Wacht... hoe wist je überhaupt dat hij hier was? Smart tag? Of heb je me gevolgd?”

Een deur zwaait open. Niet die van Luna, die van het appartement ernaast. Sigarettenrook vermengd met een warme, hartige geur walmt de gang in.

“Joehoe!” Mevrouw Dekker steekt haar hoofd om de hoek van haar deuropening. Ze is een vrouw van in de vijftig in een panterprintlegging onder een zwarte T-shirtjurk, haar geblondeerde haar in een hoge knot. Ze kijkt van Luna naar de vreemde man in de gang en weer terug, haar ogen vernauwend.

“Alles in orde, mop? Ik hoorde boze stemmen.”

Luna’s vinger schiet uit, wijzend naar de lange jongeman alsof ze een verdachte aanwijst in een politie line-up. “Inbreker.”

Mevrouw Dekker stapt volledig de gang in, op blote voeten en met haar handen al in haar zij, en neemt de man van top tot teen op, alsof ze groenten keurt op de markt.

“Híj?” Mevrouw Dekker trekt een wenkbrauw op. “Welnee mop, dat is vast een misverstand.” En tegen de inbreker: “Toch?”

“Absoluut,” zegt de jongeman zonder aarzeling. “Een misverstand.”

“Maar hij staat ín mijn huis!” Luna hoort haar eigen stem hoger worden.

Mevrouw Dekker kantelt haar hoofd naar de jongeman en een glimlach verschijnt op haar gezicht. “Volgende keer bij mij inbreken? Waar heb je interesse in? Sieraden?” Ze lacht, de schorre lach van iemand die te veel rookt.

De jongeman kijkt van mevrouw Dekker naar Luna en weer terug. Zijn gezicht staat behoedzaam, alsof hij niet helemaal zeker weet in wat voor situatie hij terechtgekomen is. Maar dan ziet Luna het gebeuren: hij besluit mee te spelen.

“Alleen in mijn koffer, mevrouw.” Hij heft hem licht op, charmant glimlachend. Dan, met een zweem van humor: “Wat voor sieraden heeft u?”

Mevrouw Dekker wappert met haar hand, haar ringen rinkelen. “Ach, ‘t stelt niks voor. Allemaal troep van de markt. Goedkope namaak.” Ze leunt samenzweerderig naar voren. “Er valt hier toch niks te halen, dat weet elke inbreker in deze stad. Die gaan liever naar de villawijken. Toch?”

De man knikt wijs, alsof dit zijn onschuld bewijst.

Mevrouw Dekker richt zich weer tot de zaak, haar stem nu autoritair. Ze maakt een wuivend gebaar naar de man, hetzelfde gebaar waarmee ik Lot van het aanrecht jaag. “Nou, als je uit de woning van mijn buuf zou willen komen, laten we je dit keer gaan met een waarschuwing.” Blik naar Luna. “Toch, Luna?”

“Oké,” zegt Luna die zich een beetje verdwaasd voelt door de absurditeit van de hele situatie.

“Graag,” zegt de jongeman opgelucht.

“Mooi.” Mevrouw Dekker klapt in haar handen alsof ze een zakelijke deal heeft gesloten. “Hup, wegwezen jij.”

Mevrouw Dekker slaat haar arm om Luna’s schouder in een beschermend gebaar, terwijl ze samen toekijken hoe de inbreker de gang in stapt met de mat-glanzende koffer in zijn hand en vertrekt.

“Zo,” zegt mevrouw Dekker tevreden met zichzelf. “Ook weer opgelost.” Ze knijpt even in Luna’s schouder. “Ik ga snel terug naar binnen, anders verbranden m’n gehaktballen. Als er wat is, je weet me te vinden hè?”

“Dankje,” weet Luna uit te brengen. “Fijne avond.”

Mevrouw Dekker knipoogt naar haar en trekt haar voordeur weer dicht. De geur van sigaretten en gehaktballen blijft hangen.

Luna staat alleen in de gang. Haar telefoon. Ze bukt en raapt hem op van de grond. Het scherm is gebarsten, in het glas zit een spinnenweb van lijntjes dat vanuit de linkerbovenhoek uitwaaiert. Het flikkert even wanneer ze het aanzet en blijft dan zwart.
Geweldig.

Ze kijkt opzij. De man staat verderop met zijn koffer bij de lift te wachten, ongeduldig wiebelend op zijn tenen. En Luna voelt iets wat ze niet had verwacht na alles wat er zojuist is gebeurd: nieuwsgierigheid.

Ze blijft in haar deuropening staan. De lift is misschien tien meter verderop. Misschien is het die afstand, of misschien is het gewoon haar aard, die onbedwingbare nieuwsgierigheid die sterker is dan gezond verstand, maar ze voelt haar stem terugkomen.

“Wat zit er eigenlijk in?” roept ze door de gang.

De man draait zich om met opgetrokken wenkbrauwen. “Wat?”

“In de koffer.” Luna doet een klein stapje de gang in. “Wat zit erin?”

“Niets.”

Luna fronst. “Waarom wil je hem dan zo graag terug?”

Een kort lachje, bijna geamuseerd. “Je bent wel nieuwsgierig, hè?”

“Kun je me laten zien hoe die open gaat?” Nog een stapje. Ze kan nu de details van zijn gezicht beter zien: de scherpe lijn van zijn kaak, een klein litteken bij zijn wenkbrauw.

Hij aarzelt. Zijn vingers sluiten zich iets steviger om het handvat van de koffer. Dan verschijnt er een ongemakkelijke glimlach. “Dat lijkt me geen goed idee.”

“Waarom niet?” Luna slaat haar armen over elkaar. Een houding van haar moeder. Flora doet dit altijd als ze door iemands bullshit heen probeert te prikken. “Heb je iets te verbergen?”

“Ja.”

De directheid van dat antwoord brengt Luna even van haar stuk. Dan draait hij zich om naar de lift. “Dit is een lift, toch?” vraagt hij, bijna tegen zichzelf.

Luna knippert. “...Ja.”

“Hoe lang duurt het voordat die hier stopt?”

Luna kantelt haar hoofd. Er klopt iets niet aan deze man. “Je moet op het knopje drukken.”

“Oh.” Zijn vinger zweeft bij het knopje, maar hij drukt niet. In plaats daarvan blijft hij daar even staan, alsof hij nadenkt. De man draait zich weer naar haar om en begint terug te lopen. Naar haar toe.

Luna’s hartslag versnelt. Haar vingers vinden de deurklink achter haar rug. Ze zou naar binnen kunnen gaan. De deur dicht kunnen doen en hem op slot draaien.

Maar ze blijft staan. De blik op zijn gezicht maakt haar nieuwsgierig. Die is niet dreigend. Eerder... zoekend. Een beetje hulpeloos zelfs. Hij stopt op een paar meter afstand van haar.

“Mag ik je iets vragen?” zegt hij.

“Oké.”

“Ben je bekend met een plaats die Wonderwoud heet?”

Luna’s hand glijdt van de deurklink. Van alle vragen die ze had verwacht — Heb je geld? Ga je de politie bellen? Heb je een vriendje? — was dit er geen van.

“Ja,” zegt ze. “Daar werk ik.”

Zijn hele houding verandert. Zijn schouders zakken, zijn gezicht klaart op alsof ze hem zojuist heeft verteld dat hij de loterij heeft gewonnen. “Ha! Dat is nog eens geluk bij een ongeluk.”

“Hoezo?” Luna’s ogen vernauwen zich.

“Kun je me ernaartoe brengen?” Hij zegt het alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

“Het is dicht.”

“Morgen dan?” vraagt hij snel.

Ik voel Luna’s gedachten razen. Waarom wil hij daarheen? Wat zoekt hij daar? En waarom vraagt hij haar?

“Ik begrijp je niet. Je kunt er zelf toch wel komen? Je hebt mij niet nodig om je te brengen.”

“Ik weet niet hoe.” Hij haalt een hand door zijn haar. Het gebaar oogt glad en geoefend, maar er schuilt iets oprechts onder. “Ik ben… nieuw hier.”

Luna kijkt hem aan. Dit is echt heel vreemd. Hij breekt in, steelt een koffer die niet open kan, en vraagt haar nu om hem naar haar werk te brengen?

“Dit is echt heel vreemd,” zegt Luna hardop, meer tegen zichzelf dan tegen hem.

“Ik weet het.” Zijn schouders zakken en zijn stem wordt zachter. “Het is belangrijk.”

Er valt een stilte tussen hen. Ergens in het gebouw slaat een deur dicht. Een baby huilt. Uit een andere woning klinken de gedempte stemmen van een tv-programma en mevrouw Dekker zingt in haar keuken.

“Kun je me op z’n minst vertellen hoe ik er kan komen?”

Luna’s ogen glijden naar die koffer. Dat onmogelijke ding dat niet open te krijgen is, dat gemaakt lijkt van een materiaal dat ze nog nooit heeft gezien. Het geeft haar de kriebels, al kan ze niet onder woorden brengen waarom. En dan kijkt ze naar zijn gezicht, naar die lichtbruine ogen die haar hoopvol, bijna smekend aankijken.

Ze verbaast zichzelf: “Als ik je help — áls — dan moet je me iets beloven.”

“Zeg het maar.”

“Die koffer.” Luna wijst ernaar. “Die blijft thuis. Je neemt alleen jezelf mee.”

“Oké,” antwoordt de jongeman meteen. “Deal.”

“Ik heb de vroege dienst,” zegt ze, haar stem klinkt al iets vaster. “Dus je zult vroeg op moeten staan. De bus vertrekt om vijf over acht. Bij de halte, beneden.”

“Oh, een bus!” zegt hij bijna enthousiast.

Luna voelt een glimlach aan haar mondhoeken trekken, maar ze onderdrukt hem en blijft streng: “Als je er niet op tijd bent, vertrek ik zonder je.”

“Begrepen! Vijf over acht.” Hij tilt zijn pols op en toont haar zijn smartwatch. Hij tikt een paar keer op het display met zijn wijsvinger. Een zacht blauw licht flitst even op.

“Genoteerd,” zegt hij nonchalant. “Ik ben Will, trouwens.” Hij steekt zijn hand naar haar uit. Luna aarzelt even, maar dan schudt ze zijn hand. Zijn greep is stevig maar niet overdreven.

“Luna.”

“Luu-Naa.” Hij rolt haar naam door zijn mond alsof hij de smaak ervan test. “Mooie naam.”

“Dankje.” Ze trekt haar hand terug.

“Tot morgen dan, Luna.” Will draait zich om, de koffer onder zijn arm geklemd. Hij loopt terug naar de lift met een soepele, nonchalante gang alsof er niets gebeurd is. Deze keer drukt hij wel op het knopje.

Luna roept hem na: “En neem geld mee voor de bus!”

Hij steekt zijn hand op om te laten merken dat hij het gehoord heeft, zonder zich om te draaien.

De lift arriveert. De deuren schuiven piepend open. Will stapt naar binnen, de mysterieuze koffer nog steeds in zijn hand, en dan schuiven de deuren dicht.

Luna staat alleen in de gang, met haar gebarsten telefoon in haar hand en haar hartslag nog altijd een beetje verhoogd.

“Wat heb ik nou gedaan?” fluistert ze tegen niemand in het bijzonder.

Dan draait ze zich om en stapt haar studio binnen. Maar in plaats van de deur meteen te sluiten, blijft ze even staan. Haar blik gaat naar het slot.

Hoe is hij eigenlijk binnengekomen? Ze bukt zich, brengt haar gezicht dicht bij het sleutelgat. Ze inspecteert de metalen plaat eromheen, zoekt naar krassen, deuken of andere sporen van geforceerd inbreken. Maar er is niets, nog geen krasje. Ze recht zich en laat haar vingers over de deurpost glijden. Checkt de scharnieren. Niets.

Hoe dan? Luna draait de voordeur achter zich dubbel op slot en keert zich om naar haar woning. Haar ogen scannen methodisch de ruimte, van links naar rechts, alsof ze een van de detectives is uit de misdaadserie die Zoey graag kijkt. Wat valt je op? Wat past er niet? Wat is veranderd?

De stoelen staan nog precies zo. Haar koffiekopje van vanochtend nog onaangeroerd op de tafel. De stapels met boeken naast haar bed liggen nog in dezelfde wanorde als vanmorgen. TV… laptop... check.

Er ontbreekt niets. Alleen die koffer is weg.

Luna laat zich op haar bed vallen, haar hoofd achterover, en staart naar het plafond. Had ze zich zojuist laten overhalen door mevrouw Dekker? Die man was een inbreker. Ze had de politie moeten bellen, assertief moeten zijn, zichzelf moeten beschermen. Maar nee, ze had hem haar hulp aangeboden. Waarom doet ze dit toch altijd?

De onuitgesproken vragen blijven hangen in de warme lucht van de kleine kamer. Buiten is de regen gestopt. Door het raam ziet ze de laatste flarden van grijze wolken die optrekken.

Ze komt overeind, pakt de afstandsbediening van de tafel en zet de tv aan. Ze zapt langs een kookprogramma, reclame voor matrassen, een herhaling van een quiz. Dan vindt ze het journaal. Een vrouw in een blauw mantelpakje staat in een studio, achter haar een grote kaart van Europa met oranje stippen verspreid over Groot-Brittannië, Ierland en delen van de Noordzeekust.

“—nog maar weinig bekend,” zegt ze, “maar volgens deskundigen lijkt het fenomeen ergens in Groot-Brittannië te zijn begonnen. We schakelen nu door naar onze verslaggever Joris de Vries.”

Een verslaggever staat voor een onderzoeksinstituut met een microfoon in de hand. Naast hem een man in een wit overhemd, grijs haar en vermoeide ogen achter een bril. Een of andere wetenschapper. Luna zet het geluid harder.

“Wat we zien is werkelijk ongekend,” zegt de wetenschapper. “Op meerdere locaties is het zoete water significant zouter geworden. Rivieren, beken, zelfs regenwater. Zelfs op korte termijn kan dat vergaande gevolgen hebben voor de natuur en drinkwatervoorziening, onder meer.”

“Wat zou dit volgens u kunnen veroorzaken?” vraagt de verslaggever.

“We staan nog voor een raadsel, vrees ik,” antwoordt de wetenschapper met een serieuze blik. “Onze modellen wijzen richting Groot-Brittannië, mogelijk het noordwesten, maar de exacte bron hebben we nog niet kunnen vaststellen.”

Luna zapt naar de BBC.

Ze staat op en loopt naar het keukenhoekje terwijl hetzelfde onderwerp nu in het Engels haar kamer vult. Ze zet de waterkoker aan, grist een cup noodles uit het kastje en pelt het folie eraf. Dan werpt ze een blik over haar schouder naar het scherm.

Een boer staat in kaplaarzen midden in een nat veld met verwoeste gewassen. Bruine, slappe stengels met verdorde bladeren steken maar net boven de modder uit. De boer veegt met de rug van zijn hand over zijn voorhoofd.

“Everything,” zegt hij, zijn stem vlak van verslagenheid. “Completely destroyed. Thirty years I’ve been farming this land. Never seen anything like it.”

De waterkoker klikt. Luna giet kokend water in haar cup, en een stoomwolkje stijgt op tegen haar gezicht.

Het beeld verspringt naar een dorpje in een dal dat half onder water staat. Straten zijn veranderd in bruine rivieren. Een paar kinderen peddelen in felgekleurde opblaasbootjes met flamingo-koppen. Eén jongen spettert water naar een meisje. Zij gilt en spettert terug. Kinderen kunnen bijna overal een spelletje van maken. Een verslaggever in een gele regenjas waadt door het water en duwt haar microfoon onder de neus van omstanders. De eerste is een jongeman met een kaalgeschoren hoofd en een leren jack. Hij praat snel en zijn ogen schieten heen en weer. “Mate, this isn’t natural. No way,” zegt hij, recht in de camera. “This is them. The elites, yeah? It’s a bioweapon, hundred percent. Control the water, control the people.”

Luna trekt een wenkbrauw op. Oké dan.

De camera schuift door naar een oudere vrouw. Ze draagt een doorzichtige regenkap over grijze krullen, haar gezicht verweerd maar kalm. Ze knikt langzaam terwijl ze spreekt. “For behold, I will bring a flood of waters upon the earth to destroy all flesh in which is the breath of life under heaven,” citeert ze. “Everything that is on the earth shall die. Genesis, chapter six. We were warned, weren’t we?”

Luna roert even door de noodles met haar vork en loopt terug naar haar stoel voor de tv. Ze zapt terug naar het Nederlandse journaal, net op tijd voor de afsluiting. De vrouw in het blauwe mantelpakje kijkt ernstig in de camera, haar stem professioneel neutraal. “Kortom, de wetenschappelijke gemeenschap staat voor een raadsel. Wij blijven de ontwikkelingen uiteraard op de voet volgen.” Een korte pauze. “Dan nu het volgende onderwerp: de stijgende prijzen in de supermarkten. Onze verslaggever ging op pad—”

Luna drukt op de uitknop op de afstandsbediening. Het scherm wordt zwart. De stilte die volgt voelt luider dan het nieuws.

Ze pakt haar headhpones, zet ze op en drukt op play. De stemacteur van haar luisterboek hervat het verhaal precies waar ze gebleven was. Luna neemt een hap van haar dampende instantnoodles en laat zich meevoeren door een wereld waarvan ze ten minste weet dat het allemaal goed komt.

_{*De afbeelding van de hartige taart is gemaakt met AI. Ik had namelijk geen zin om er een te bakken :)}

Lees verder:

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.

Abonneer nu

Terwijl Luna haar shift afmaakte in Wonderwoud, heb ik hier in De Juiste Plek mijn eigen werk gedaan. De schappen aangevuld. Kruidenmengsels gemaakt. Een spreukenboek verkocht aan een vrouw die erop stond dat ik de kaft inpakte in bruin papier zodat haar man niet zou zien wat ze las.

O, en halverwege de middag glipte er een jonge vrouw stilletjes naar binnen. Ze kocht een fijn goudkleurig kettinkje met een hartvormige hanger van rozenkwarts.

“Op zoek naar liefde?” flapte ik eruit met een speelse knipoog.

Ze schudde iets te snel haar hoofd en kreeg een blos op haar wangen alsof ik haar ergens op betrapt had. “Nee hoor, hij past gewoon goed bij mijn suikerspinjurk. Voor het festival.”

“Ah.” Ik vouwde een velletje vloeipapier om het kettinkje, deed hem in een zakje en reikte het aan. Ze mompelde een bedankje en verdween weer even stilletjes als ze gekomen was.

Daarna heb ik mijn nieuwe batch maanbessenlikeur gebotteld. Eindelijk. De flessen staan nu te glanzen op de plank achter de toonbank, dieppaars en klaar voor het festival morgenavond.

Lot slaapt op de vensterbank, haar witte vacht warm in een strook middagzon. De winkel is leeg en stil. Buiten wandelen mensen voorbij, hun silhouetten wazig door het glas-in-lood van mijn etalage. Ze zien me niet. Ik zie hen wel.

Kom. Laten we kijken wat onze heldin aan het doen is.

Ik pak het fluwelen zakje uit de lade, laat de palmsteen van seleniet eruit glijden en houdt hem in mijn handpalm. Ogen dicht. Diepe adem.

Daar is ze.

Luna zit achter in de bus, weggedoken in haar stoel bij het raam. Haar voorhoofd rust tegen het koele glas. Buiten glijdt de wereld voorbij in vegen van grijs en groen: bomen, lantaarnpalen, voorbijflitsende auto’s, allemaal wazig door de regendruppels.

Ze heeft haar headphones op en gaat volledig op in haar luisterboek, dat de stemacteur vol spanning en gevoel voor drama aan haar voorleest. De bus rijdt te hard over een drempel. Luna’s headphones schuiven van haar oren, de stem valt weg halverwege een zin, en ze is terug in de bus. Terug in de echte wereld.

Ze wil de headphones weer opzetten, maar de bus mindert al vaart. Het verhaal zal moeten wachten.

Op het digitale display boven de chauffeur verschijnt in oranje letters: VERLENGDE DWARSWEG.

Luna schakelt haar headphones uit, bergt ze op in haar tas en drukt op de rode stopknop. Piep. Ze staat op, schuift langs een vrouw met boodschappentassen en loopt naar de deur. De hydraulische remmen zuchten, de deuren sissen open, en Luna zet een voet op de trede.

En dan dringt iemand zich naar binnen. Een schouder ramt tegen de hare, hard genoeg om haar uit balans te brengen. Luna struikelt en grijpt naar de stang naast de deur. Een klein geluid ontsnapt aan haar keel. Haar mond valt open om iets te zeggen, maar de woorden sterven op haar lippen wanneer de man zich naar haar toe draait.

Hij staat te dicht bij haar. Te groot. Zijn ogen zijn rood doorlopen, zijn kleren hangen los om zijn lijf, doorweekt van de regen, en zijn adem stinkt naar alcohol. “Dis’t einde!”

Ergens achter in de bus kijkt iemand op van een telefoon. De vrouw met de boodschappentassen trekt haar tassen dichter naar zich toe.

“Alless gaat nade klote!” Hij wankelt op zijn benen en hangt naar haar toe. “Sseg je leve ma vawel, wijffie!”

Luna’s hart bonst in haar keel. Zeg jij je lever maar vaarwel, denkt ze, maar ze slikt haar woorden in en stapt achterwaarts de bus uit, de regen in.

De deuren sissen dicht en de bus trekt op met een rochel van de motor. De wielen werpen een golf water over de stoeprand. Luna stapt achteruit, maar voelt het water alsnog tegen haar enkels spatten.

Ze staat alleen bij de bushalte. Het regent nog harder, dikke druppels vallen op het asfalt en op haar schouders. In de verte rijzen flatgebouwen op tegen de donkere hemel: grijze rechthoeken tegen een nog grijzere lucht.

Haar hart klopt nog steeds te snel. Ze huivert, maar niet van de kou. Het is een warme zomeravond, drukkend en vochtig, het soort weer dat aan je huid plakt en je adem zwaar maakt.

Ze strekt haar hand uit en vangt een druppel op haar wijsvinger. Even kijkt ze ernaar: een doorzichtig bolletje op haar huid, glanzend in het grauwe licht. Dan, met een snelle blik om zich heen of niemand het ziet, brengt ze haar vinger naar haar mond en legt de druppel op het puntje van haar tong.

Zout. Het smaakt als zeewater. Haar wenkbrauwen fronsen. Holy shit.

Ze blijft een seconde lang doodstil staan, haar tong nog tegen haar gehemelte gedrukt, alsof ze de smaak wil verifiëren. Wat… wat gebeurt er?

Misschien, denkt ze, terwijl ze de zilte smaak van haar tong probeert te krijgen, moet ze toch eens het nieuws aanzetten vanavond. Ze heeft het al weken niet gevolgd. Eigenlijk al maanden niet. Het nieuws is altijd zo deprimerend. Zoveel problemen in de wereld waar ze toch niets aan kan doen, zoveel ellende die ze in haar hoofd meedraagt zonder dat het iemand iets oplevert. Ze duikt liever in een boek.

Luna trekt de capuchon van haar dunne zomerjas over haar hoofd, slaat haar armen om zich heen, en begint te lopen richting de flatgebouwen die in de verte wachten als grafstenen van beton.

Luna stapt vanuit de regen het portiek binnen en de deuren vallen achter haar dicht met een doffe klap. De regen striemt nog tegen de ramen, maar hier is het droog. Ze schudt haar capuchon af. Water drupt van haar regenjas op de glibberige vloer, en voegt zich bij de natte voetstappen van iedereen die voor haar binnenkwam.

Het portiek is een grauwe, betonnen ruimte die ruikt naar oud tapijt en schoonmaakmiddel. Aan de ene muur hangen rijen postvakjes, sommige met stickers erop geplakt, andere met roestende slotjes. Tegen de andere muur staat een verdorde plant in een plastic pot.

Maar op de grond, midden in deze troosteloze ruimte, ligt een rafelig kleedje met daarop een verzameling voorwerpen die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een vuilcontainer komen: een enkele laars (mannenmaat, leer, behoorlijk versleten), een teddybeer waarvan een oog ontbreekt, een doos met kapotte kerstballen, een wekker zonder wijzers. En een koffer.

Achter dit alles, op een plastic krukje dat duidelijk uit zijn moeders keuken komt, zit Otis. Zijn T-shirt is te groot en hangt scheef over zijn schouder, maar hij overziet zijn uitstalling met opwinding in zijn ogen en wiebelende beentjes.

“Hé buuffie!” roept hij enthousiast wanneer hij Luna opmerkt. “Wil je wat van me kopen? Ik heb de beste schatten van de hele stad!”

Luna druipt nog na. Er zit een natte lok aan haar wang geplakt en haar canvas sneakers maken een piepend geluid bij elke stap. Ondanks alles — Vince, de man in de bus, de regen, de lange dag — verschijnt er een glimp van een glimlach op haar gezicht.

“Dat is een interessante verzameling, Otis,” zegt ze, terwijl ze naar de uitgestalde rommel kijkt.

“Wat wil je hebben?” Otis springt van zijn krukje en grijpt de laars, die hij triomfantelijk omhooghoudt alsof het een trofee is. “Kijk, een hele goede laars! Bijna nieuw!”

Luna trekt een wenkbrauw op. “Wat heb ik nou aan één mannenlaars?”

Otis denkt even na. “Voor je vriendje?”

“Ik heb helaas geen eenbenig vriendje,” antwoordt Luna met een lach.

Otis grijnst zijn scheve voortanden bloot. “Oké, oké…” Hij legt de laars terug en draait zich om naar zijn verzameling.

Luna loopt naar de postvakjes en haalt een sleuteltje uit haar zak. Ze opent het vakje met het nummer 907 erop en haalt er enkele enveloppen uit. Allemaal geadresseerd aan haar, Luna de Jong. Ze werpt een blik op de afzenders: energiebedrijf, zorgverzekeraar, telefoonprovider. Rekeningen.

“Deze koffer dan?”

Ze stopt de post onder haar arm en kijkt over haar schouder naar Otis, die een koffer voor zich uit houdt.

De koffer is bijna futuristisch. De hoeken zijn scherp en precies en hij is van donkergrijs metaal gemaakt. Hij glanst mat in het tl-licht. Geen enkele deuk of kras te bekennen. Het lijkt wel een koffertje waarin ze in actiefilms geheime documenten bewaren, denkt Luna. Interessant. Hij past totaal niet bij de rest van Otis’ rommelcollectie.

Luna neemt hem aan. Haar vingers sluiten zich om de handgreep en ze fronst.

“Hij is zo licht,” mompelt ze. Luna draait de koffer om in haar handen. Geen sleutelgat. Geen cijferslot. Alleen een dunne, haast onzichtbare lijn aan de zijkant. Plotseling heeft ze een idee.

“Wat vraag je ervoor?” vraagt Luna.

Otis’ ogen lichten op. Hij heeft een klant.

“Snoep,” zegt Otis resoluut. “Maar ijs mag ook. Mijn moeder geeft me alleen maar rijst en broccoli omdat ik niet naar dat stomme zomerkamp wilde.”

Luna trekt een meelevend gezicht. “Dat klinkt als een straf erger dan de dood.”

“Dat zeg ik óók!” Otis heft zijn handpalmen in de lucht. “Maar ze luistert niet.”

Luna kijkt naar de koffer, draait haar hoofd een beetje schuin. Er is iets aan dat ding… iets dat haar nieuwsgierig maakt. Een plan begint zich te vormen in haar gedachten, als een verhaal dat zichzelf schrijft.

“Prima, ik neem hem,” zegt ze. “Ik denk dat ik nog wel een Cornetto voor je heb.”

Otis springt bijna een gat in de lucht. “Deal!”

“Oké,” zegt Luna, en ze kan niet anders dan glimlachen om zijn enthousiasme. “Geef me tien minuten.”

Otis geeft haar de koffer met beide handen, alsof het een ceremoniële overdracht is. Het glanzende materiaal voelt koel en glad onder haar vingers.

Ze neemt de koffer in haar ene hand, de post in haar andere, en loopt naar de lift. Drukt op het knopje. Wacht. De lift komt zoals altijd langzaam naar beneden, alsof hij elk moment de geest kan geven. De deuren schuiven open met een piepend geluid.

Luna stapt naar binnen, draait zich om en drukt op de knop met het cijfer 9. Otis zwaait naar haar vanaf zijn krukje, zijn grijns breed en tevreden.

De deuren schuiven dicht.

Terwijl de lift kreunend omhoog kruipt, houdt Luna de koffer tegen zich aan en draait hem om in haar handen. Haar duim glijdt over het gladde oppervlak. Geen stickerrestje, geen bagagelabel, geen initialen. Niets dat een aanwijzing geeft. Wie deze koffer ook had gehad, hij of zij had geen enkel spoor achtergelaten. Niet aan de buitenkant, tenminste.

Maar ergens aan de binnenkant zit vast een labeltje. Straks maakt ze de koffer open en dan vindt ze vast een naam en misschien ook een adres of telefoonnummer. De eigenaar blijkt een heel interessant persoon te zijn, dat is het idee. Iemand die op een onmogelijke plek heeft gereisd, of aan iets geheimzinnigs werkt, of… misschien is het wel de man van haar dromen. Het zou een ontmoeting kunnen zijn zoals in een van haar boeken. Een verhaal dat ze daarna in geuren en kleuren aan Zoey en Alex zou vertellen.

Luna’s mondhoek krult op. Of het is gewoon een lege koffer van niemand. Dat kan ook. Maar dat zou wel teleurstellend zijn.

De lift stopt met een schok. Negende verdieping.

De deuren schuiven open.

Luna stapt uit de lift op haar etage en loopt door de gang. Haar natte sneakers piepen op de groene linoleumvloer. Voor deur 907 blijft ze staan, zet de koffer aan haar voeten en vist de sleutel uit haar jaszak.

De sleutel glijdt in het slot. De deur zwaait open.

Thuis.

De warmte slaat haar tegemoet als een muur. De studio heeft geen airco (te duur) en op warme zomerdagen zoals deze wordt het binnen een sauna. Luna trekt haar natte jas uit en hangt hem aan een haakje naast de voordeur. Water drupt op de grond en vormt een klein plasje op de vloer.

Laat me even rondkijken, nu ik de kans heb. Luna’s studio is niet groot. Eén kamer, met een hoekje voor het bed, een hoekje voor de keuken, en daartussenin alles wat een alleenstaande twintiger nodig heeft. De meubels zijn tweedehands en trots. Stoelen die allemaal anders zijn, allemaal door Luna zelf beschilderd in kleuren die net niet matchen. Een tafeltje vol krassen en koffieringen, alsof het meer verhalen heeft meegemaakt dan zij. Een kast die nergens bij past en juist daarom perfect is. Aan de muren hangen posters, schetsen en schilderijen, sommige met tape vastgeplakt, scheef, overlappend.

En boeken. Overal boeken. Ze liggen op stapels naast het bed. Ze staan in dubbele rijen in de overvolle boekenkast, sommige horizontaal boven op de anderen gepropt. Ze liggen in torentjes op de grond en op de vensterbank naast een cactus die scheef naar het licht groeit. Fantasy, sciencefiction en romance. Sommige covers zijn prachtig, andere ronduit kitsch.

Luna loopt naar de koelkast. Het is een klein wonder dat die rechtop kan blijven staan onder het gewicht van alle koelkastmagneten en foto’s.

Bovenaan hangt een oude foto, vergeeld aan de randen. Flora en Simon in hun tuin, jaren geleden. Flora lacht met haar hele gezicht, haar haar in een rommelige knot, verfvlekken op haar onderarmen. Ze houdt een klein meisje met blonde vlechtjes op haar heup: Luna, drie of vier jaar oud, haar hoofdje tegen haar moeders schouder, een stiekem geplukt viooltje in haar hand. Achter hen staat Simon naast een half afgebouwd vogelhuisje op een werkbank, zijn blik net niet op de camera maar op iets schuin buiten beeld, waarschijnlijk iets dat gerepareerd moest worden. De tuin achter hen is al herkenbaar Flora’s tuin: beschilderde bloempotten op een rij, een houten rek met klimplanten dat enigszins scheef staat. Een momentopname uit een leven dat nu een eeuwigheid geleden lijkt.

De rest zijn polaroids. Luna met Alex en Zoey. Drie gezichten, drie grijnzen, in steeds wisselende combinaties. Op een zomerterras met cocktails. In het park met zonnebrillen op. In Luna’s studio zelf, languit op de bank, benen door elkaar. Sommige hangen scheef. Sommige overlappen elkaar. Dit zijn haar mensen, bijeengehouden met magneten.

Luna legt de post op het aanrecht en zet de koffer neer. Ze hurkt ernaast en draait hem om in haar handen. Er is geen zichtbare manier om hem te openen. Alleen die dunne, haast onzichtbare lijn langs de rand. Een naad die suggereert dat de koffer wel open kan, als je maar wist hoe.

Luna’s vingers glijden over de naden, zoekend naar een verborgen hendel of knop. Niets. Het materiaal voelt vreemd onder haar huid, niet zoals metaal of kunststof. Ze probeert haar nagels in de naad te duwen en beide helften uit elkaar te trekken. Niets. Ze kantelt de koffer en schudt hem zacht. Geen geschuif, geen geratel, geen enkel teken dat er iets in zit.

“Hoe gaat dit ding open?!” mompelt ze hardop tegen zichzelf.

Ze strekt haar hand uit boven de koffer en zwaait ermee in een wijds, theatraal gebaar, alsof ze een tovenares is uit een sprookje.

Kijk haar nou. Ze gelooft niet in magie, maar als ze denkt dat niemand kijkt…

“Sesam open u!” roept ze uit, haar stem nadrukkelijk dramatisch. “Onthul uw geheimen!”

Ze wacht.

De koffer doet niets. De koelkast bromt. Ergens achter de muur hoest de buurvrouw.

Luna laat haar hand zakken en haalt haar schouders op. “Jammer dan,” zegt ze tegen de koffer.

Ze staat op, veegt haar handen af aan haar broek, en loopt naar de koelkast. Ze trekt de deur van het vriesvakje open en een golf koude lucht slaat haar tegemoet. Een welkome verademing in de hitte van de studio. Ze graait door de stapel bevroren spullen. Een pizza. Een kant-en-klaarmaaltijd waarvan de houdbaarheidsdatum gevaarlijk dichtbij is. Een halve zak ijsblokjes. En daar, helemaal achteraan, precies wat ze zocht: twee Cornetto’s. Ze pakt ze allebei, duwt de vriesdeur dicht met haar heup, en loopt terug naar de voordeur.

Ze stapt de gang in, trekt de deur achter zich dicht, en keert terug naar de lift met twee Cornetto’s in haar handen en een onopgelost raadsel in haar studio.

De lift brengt Luna weer naar beneden, haar twee Cornetto’s beginnen al een beetje te smelten in de warmte. Ze stapt het portiek in en daar zit Otis nog steeds op zijn plastic krukje.

Zijn gezicht klaart op wanneer hij haar ziet.

“Zoals beloofd!” zegt Luna, en ze reikt hem een ijsje aan.

Otis grist het uit haar handen alsof het goud is. Hij scheurt de papieren wikkel eraf met ongeduldige vingertjes en begint meteen te likken voordat het ijs smelt.

Luna gaat naast hem zitten op de rand van het rafelige kleedje, haar benen gekruist. Ze pakt haar eigen ijsje uit de wikkel en neemt een hap van het roomijs.

Een moment is het stil. Alleen twee mensen die ijsjes eten in een portiek terwijl buiten de regen tegen de ramen tikt.

“Het is wel een rare koffer die je me gaf,” zegt Luna na een tijdje. “Ik krijg hem niet open. Heb alles geprobeerd.”

Otis kijkt haar aan met volle wangen. Hij slikt. “Te laat! Je mag hem niet meer terugbrengen.”

Hij neemt nog een grote hap en zegt met volle mond: “Ik heb het ook geprobeerd trouwens. Hoopte dat er heel veel geld in zat!”

“Helaas.” Luna haalt een schouder op. “Geen wonder dat iemand hem op straat gedumpt had. Wat heb je aan een koffer die niet open kan?”

“Weet ik veel.” Otis haalt zijn schouders op, zijn aandacht alweer bij zijn ijsje.

Luna kijkt hem nieuwsgierig aan. “Waar had je hem eigenlijk gevonden?”

Otis denkt na, zijn ogen omhoog gericht. “Ik weet niet meer precies waar het was. Bij het zwembad denk ik. Of nee, wacht…” Hij tikt met zijn vinger tegen zijn voorhoofd alsof dat helpt om beter na te denken. “In de buurt van Wonderwoud! Hij lag ergens in de struiken. Ik was er bijna langs gelopen zonder hem te zien.”

“Wonderwoud?” herhaalt Luna. Ze neemt nog een hap van haar ijsje en denkt even na, haar blik gericht op de regen die tegen het raam tikt. “Het maakt ook niet uit. Ik breng hem morgen wel naar de gevonden voorwerpen bij Wonderwoud. En als niemand hem komt halen, dan gaat-ie naar de kringloop. Misschien kan iemand er poten onder zetten en er een bijzettafeltje van maken.”

Otis trekt een gezicht alsof hij net in een citroen heeft gebeten. “Vet lelijk tafeltje wordt dat!”

Luna geeft hem een speelse por. “Hé! Niet mijn briljante idee afkraken!”

Otis’ kinderlijke lach echoot door het portiek.

Ze eten hun ijsjes op in comfortabele stilte. Buiten is de regen bijna gestopt; alleen een paar late druppels tikken nog tegen het glas.

Wanneer Luna klaar is, verzamelt ze hun verfrommelde wikkels. Ze staat op en loopt naar de prullenbak in de hoek van het portiek.

“Bedankt voor de Cornetto!” roept Otis haar na.

Luna draait zich om en glimlacht. “Graag gedaan. Succes met je winkel.”

Maar Otis luistert al niet meer. Een bejaarde man met een teckel aan een riem is net binnengekomen, en Otis is meteen weer in zijn element. “Hé meneer! Wil je wat van me kopen? Ik heb de beste schatten van de hele stad! Kijk, een hele goede laars!”

Luna schudt glimlachend haar hoofd en loopt terug naar de lift. De lift arriveert met zijn gebruikelijke gepiep. Luna stapt naar binnen en drukt op de 9.

Lees verder:

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.

Abonneer nu

Luna slaat de hoek om en blijft staan. Haar ogen worden groot. “Wat een chaos,” mompelt ze.

IJsbekertjes, overal ijsbekertjes. Houten stokjes in het gras en tussen de petunia’s in de bloembakken. Een omgevallen servettenhouder. Een verfrommeld papieren servetje waait langs haar voeten, blijft even hangen aan haar schoen, en glipt dan weer weg, alsof het haar uitdaagt.

Ze zucht en begint methodisch te prikken. Bekertje. Stokje. Nog een bekertje.

Ze werpt een blik opzij.

Achter de toonbank helpt Alex zijn laatste klant van de dag, een meisje met een paardenstaart. Alex is drieëntwintig, heeft rommelig zwart haar en draagt een oversized T-shirt onder zijn schort dat besmeurd is met vegen chocolade en aardbei. Brede schouders. Vriendelijke ogen. Het type waar je tegenaan wilt leunen. Maar belangrijker: hij is de enige hier die haar ziet als iets anders dan een hesje met een afvalgrijper.

Het meisje met de paardenstaart tuurt naar de ijsbakken alsof het lot van de wereld afhangt van haar keuze.

“Umm…”

Alex wacht, zijn handen op de toonbank, een vage glimlach op zijn gezicht.

“Misschien… nee, umm…”

Luna verbergt een grijns en prikt het volgende bekertje.

“Oké, vanille,” beslist het meisje eindelijk.

Alex knikt, schept twee genereuze bollen op een hoorntje en reikt haar het ijsje aan. Het meisje loopt weg.

Dan valt zijn blik op Luna. Zijn wenkbrauwen gaan iets omhoog en er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht.

“Vanille?!” roept Luna zodra het meisje buiten gehoorsafstand is. “Nadat ze ons zó lang in spanning hield? Ik dacht echt dat er minstens een unicorn-ijsje met regenboogsprinkles ging komen.”

Alex lacht, een echte lach die zijn hele gezicht laat oplichten. Hij pakt een doek en begint de toonbank af te vegen. “Hé Lu.”

“Hé Alex, hoe was jouw dag? Ik zie dat je er weer een puinhoop van gemaakt hebt.”

Ze maakt een weids gebaar met haar grijper naar het slagveld van bekertjes en stokjes achter haar. Alex volgt haar beweging, en zijn glimlach wordt nog een beetje schever. “Je hebt geen idee.”

Hij hangt de doek over zijn schouder en leunt met beide handen op de toonbank. “Een kleuter heeft hier zijn complete maaginhoud uitgekotst. Compleet. We hebben het over een biologisch wapen.”

Luna trekt een gezicht. “Oef.”

“Vervolgens werd ik uitgescholden door zijn vader omdat hij alsnog voor het ijsje moest betalen.” Hij krabt in zijn nek. “Ik heb hem uiteindelijk maar een gratis milkshake gegeven om van hem af te komen.”

Alex leunt nog wat verder over de toonbank. “En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vrouw die klaagde dat haar sorbet te koud was.”

Luna lacht. “Te koud?”

“Te. Koud.” Alex slaat zijn ogen ten hemel.

“Nee.”

Luna leunt tegen de zijkant van de toonbank, de afvalgrijper rustend tegen haar schouder. “Ik had vanochtend ook een momentje.”

“Vertel.”

“Er kwam een klein meisje naar me toe. Ze keek me aan met die grote kinderogen, keerde zich naar haar moeder en zei—” Ze doet een hoog stemmetje na: “Mama, mama, mag ik op de foto met de prinses?”

Alex’ glimlach verbreedt zich. “Ah. Natuurlijk. Je haar.”

“Oké, ik geef toe. Ik was héél even gevleid.” Luna schuift een losse paarse lok achter haar oor. “Tot de moeder me aankeek.”

“Oh nee.”

“Haar moeder zei—” Luna’s stem verandert, de intonatie wordt een beetje neerbuigend: “Nee liefje, dat is geen prinses. Dat is gewoon een schoonmaakster. De échte prinses hebben we bij het kasteel gezien, weet je nog?”

Alex fronst. “Au. Hard.”

“Dat meisje keek zo teleurgesteld…” Luna prikt gedachteloos naar een servet op de grond. “Ik kon het niet laten, ik zei: Soms zijn de schoonmaaksters stiekem ook prinsessen, hoor. Kijk maar naar Assepoester.”

“Nice!” zegt Alex en hij wijst met een punt van de doek naar haar. “Goed gecounterd, Assepoesje.”

“Nou, die vrouw veranderde ter plekke in een soort trol en trok haar kind bij me weg alsof ik een besmettelijke ziekte had.”

“Yep.” Alex knikt plechtig. “Typisch trollengedrag. Jammer dat ik er niet bij was. Dan had ik haar verjaagd met mijn ijsschep.”

Hij pakt de schep en zwaait ermee door de lucht alsof het een groot zwaard is. Een ietwat onhandig, heldhaftig gebaar. Luna’s lach komt nu ongefilterd naar buiten, helder en verrassend, en ik betrap mezelf erop dat ik mee glimlach.

“Vince zou je op staande voet ontslaan,” zegt Luna, nog nalachend.

Alex laat de schep zakken. Zijn glimlach blijft, maar er komt iets onder vandaan. Hij veegt zijn vrije hand af aan zijn schort en zegt dan, heel terloops: “Maakt niet uit. Ik ga hier toch weg.”

Luna kijkt op. “Wat? Nee.”

“Ja, serieus.” Alex legt de schep neer en veegt zijn handen opnieuw af aan zijn schort. “Ik wilde het nog aan je vertellen. Ik heb een baan gevonden. Een echte baan. Kantoorwerk bij een of ander bedrijf dat iets met verzekeringen doet. Negen tot vijf. Vrijdagmiddagborrel. Koffieautomaat met melkpoeder-cappu’s. The whole package.”

Iets in Luna’s borst wordt zwaarder. Ze wist dat dit moment zou komen: de zomer is bijna voorbij, iedereen beweegt vooruit. Maar nu het er is, voelt het te vroeg. Ze zou de grappen over vervelende klanten missen, de gedeelde blikken als Vince weer eens moeilijk doet. Alex die vanuit zijn ijssalon naar haar zwaait als ze met haar grijper voorbij sjokt. En zelf heeft ze nog steeds geen plan…

Ah. Dus dáár ging die modderdroom over, besef ik nu.

“En?” probeert Luna, en haar stem klinkt nét iets te opgewekt. “Heb je er zin in?”

Alex haalt zijn schouders op. “Ik verwacht niet dat ik het geweldig ga vinden, maar ik moet ergens beginnen. En het betaalt een stuk beter dan ijsjes uitdelen aan krijsende kinderen.”

“En een stuk minder kans dat je ondergekotst wordt,” geeft Luna toe.

“Dat hangt af van hoe serieus ze die vrijdagmiddagborrels nemen.” Alex begint de bakken af te dekken, de ene na de andere. “Niks voor jou? Een kantoorbaan?”

Luna schudt haar hoofd. “Nee, bedankt. Daar zou niemand me voor prinses aanzien.”

“Waarschijnlijk niet.” Hij kijkt haar even aan en er verschijnt een blik van aarzeling, of misschien voorzichtigheid, op zijn gezicht. “Heb je nou eigenlijk al een plan? Voor na de zomer?”

Luna’s glimlach vervaagt. “Nee. Ik weet het nog niet.”

Stilte.

“Ik wou dat ik mijn moeders talent had. Of mijn vaders handigheid. Maar als ik iets probeer te maken, wordt het nooit zoals in mijn hoofd.” Haar vingers gaan automatisch naar haar armbandje en raken de plek aan waar ze het patroon verknoeide. “Ik ben eigenlijk nergens écht goed in.”

“Kom op.” Alex spoelt zijn ijsschep om. “Dat geloof je toch zelf niet?”

“Het is waar.”

“Lu.” Hij leunt weer tegen de toonbank en kijkt haar recht aan. “Je wint altijd met Cards Against Humanity.”

“Ik weet niet of dat iets positiefs is.”

“Oké, misschien niet het beste voorbeeld. Maar je hebt de hoogste cijfers van ons drieën gehaald voor kunstgeschiedenis. Je hebt Zoey twee keer uit een existentiële crisis gepraat in één avond, en er tussendoor nog een armbandje voor haar gevlochten.”

Luna kijkt naar de grond.

“En,” gaat Alex door, zachter nu, “je hebt vorig jaar die knaller van een scriptie geschreven terwijl je parttime werkte en je vader hielp toen hij die hernia had.”

Ze haalt haar schouders op.

“De echte vraag is, wat zou je wíllen doen?” vraagt Alex. “Als je mocht kiezen. Alles. Geen filters.”

Luna staart een moment naar de bloembakken. De zon is achter de bomen gezakt en werpt laatste oranje stralen over de decorstukken. Ze doet haar mond open, doet hem weer dicht.

De drie musketiers, waren ze. Alex, Luna en Zoey. Drie buitenbeentjes die elkaar vonden omdat ze overgebleven waren nadat de kliekjes zich gevormd hadden in het eerste collegejaar.

En nu begint Alex aan een kantoorbaan. Zoey gaat een master doen. En Luna staat hier, in een hesje, met een grijper, en probeert onder woorden te brengen wat ze wil.

“Ik wil altijd onmogelijke dingen, dat is mijn probleem,” zegt ze uiteindelijk en ze slaakt een zucht. “Ik heb Vince gevraagd naar een baan als decorbouwer.”

Alex kijkt op. “Echt waar? En?”

“En niks.”

“Ah,” zegt Alex. “Laat me raden, hij zoekt iemand met ervaring?”

“Nog erger.” Luna trekt een grimas. “Hij wil de werkplaats wegbezuinigen. Alles in het buitenland laten maken.”

“Zonde.”

“Ja.”

Alex lijkt op te pikken dat hij niet verder moet vragen. Goede jongen. Ik mag hem wel, deze Alex.

Ze zijn even stil.

Alex veegt nog één keer over de al-schone toonbank en vist dan zijn telefoon uit zijn achterzak. Het hoesje is versleten langs de randen.

“Heb je Zoey’s berichten al gehoord?”

“Nee, mijn telefoon ligt in mijn kluisje.”

Alex ontgrendelt zijn scherm, tikt, scrolt. “Oké. Ze heeft er drie gestuurd. Natuurlijk. Luister en huiver.”

Hij tikt op play en legt de telefoon plat op de toonbank. Zoey’s stem schalt eruit, het volume net iets te hard.

“Oh. My. GOD. Jongens. Luister. Ik zweer het, deze vakantie is een slechte soap. Het regent hier non-stop. Non-stop. En dan bedoel ik niet een beetje regen, ik bedoel dat ik letterlijk dacht dat ik een waterval inreed vanochtend. Een Schotse boer die ik sprak zei dat hij een ark aan het bouwen was en ik weet niet honderd procent zeker of hij een grapje maakte.”

Luna grinnikt. “Balen, maar ik bedoel… het is Schotland.”

“Ja, maar wacht. Er komt nog meer.”

Alex tikt op het tweede bericht.

“Oké. Oké oké oké. Dit is geen normale Schotse regen. Dit is — wacht, ik moet even —” Een klikkend geluid, misschien een autodeur. De wind komt plotseling dichterbij, ruw en hol. “—oké, sorry. Ik ben gestopt bij een uitkijkpunt. Luister, ik ga iets zeggen en jullie gaan denken dat ik gek ben maar ik zweer het op mijn hele leven: de regen is zout. ZOUT. Ik ben kilometers van de zee, jongens.”

Luna kijkt verbaasd naar Alex. “Zoute regen? Kan dat?”

Alex tikt op het derde bericht. Dit keer is Zoey’s stem zachter. Minder dramatisch. “Jongens. Ik stuur jullie zo een foto. Ik wilde gaan hiken bij een loch hier in de buurt, ik had er echt zin in. En nou. Ik kwam er net. Er drijven dode vissen. Heel veel. Het stinkt. Dit is echt niet oké. Hoe is het daar? Stuur me iets normaals alsjeblieft. Een boom. Een koe. Wat dan ook. Red mijn ziel.”

Klik.

Stilte.

Luna staart naar de telefoon alsof die haar nog iets kan vertellen. Ze voelt de teleurstelling mee. Zoey’s eerste solo road trip had een avontuur moeten zijn. Ze had er zo naar uitgekeken. Nu leek haar reis in het water te vallen. Letterlijk. In zout water, nog wel.

“Arme Zoey,” zegt Luna. “Ze had zich er zo op verheugd.”

“Kom hier,” zegt Alex en hij wenkt haar met zijn vrije hand naar zich toe, en tilt de telefoon op. “Snelle selfie. We sturen haar iets normaals.”

Luna loopt al naar de toonbank. Ze gaat naast hem staan en buigt zich naar hem toe, zoals ze al honderd keer heeft gedaan. Alex strekt zijn arm en kantelt de telefoon. “Op drie. Een, twee—”

Op het laatste moment brengt Luna haar handen omhoog voor haar borst, vingertoppen en duimen tegen elkaar, een klein scheef hartje in de lucht tussen haar en de camera. Alex ziet het gebeuren in het schermpje en begint net te lachen als hij de foto maakt.

Hij bekijkt het resultaat, grijnst en draait het scherm even naar haar toe zodat zij het ook kan zien.

Een doodnormale selfie. Een forse jongen met rommelig zwart haar. Naast hem, een kop kleiner, een meisje met blond en turquoise-blauw-paars haar dat een hartje maakt. Beide in een schort met een grijnzende elf erop.

“Stuur maar,” zegt Luna.

Alex tikt. Een zachte woep en het bericht vertrekt.

Luna pakt haar grijper weer beet. “Ik kan maar beter weer verder gaan. Voordat Vince me weer ziet ‘lanterfanteren.’”

“Later, Lu.”

“Later.”

Ze draait zich om en loopt terug het park in. De zon hangt laag tussen de bomen en werpt lange schaduwen over de paden. In de verte klinkt het geratel van rolluiken die naar beneden gaan en het piepen van hekken die worden afgesloten.

Het visioen begint weg te glijden nog voordat ik het loslaat. Luna’s perspectief wordt waziger, alsof er mist tussen ons in komt drijven.

Genoeg voor nu.

Ik open mijn ogen en de winkel keert langzaam terug. Het gewicht van het seleniet in mijn handpalm. De geur van wierook, kruiden en boeken.

Het notitieboek ligt opengeslagen op de rand van de tafel, de bladzijden volgeschreven met wat ik net heb gezien. Luna’s imaginaire jungle, de teleurstelling bij de woorden van Vince, de berichtjes van Zoey: alles vastgelegd in inkt.

Zoute regen. Dode vissen in een meer. Het zou niks kunnen zijn, of het zou alles kunnen zijn: misschien wel de hele reden voor dit verhaal. Vertelwet nummer vier verbiedt me om in de toekomst te kijken, als ik dat al kon. Kijk nooit vooruit.

We zullen wel zien.

Het bordje voor het raam hangt nog op GESLOTEN. Lot springt op haar favoriete plekje op de vensterbank, dat plekje waar ze de hele straat kan overzien, als een kleine bewaker.

Buiten begint de stad wakker te worden. De bakker aan de overkant veegt zijn stoep. Een duif wandelt over de rand van een dakgoot en Lot kijkt geïnteresseerd toe.

Ik moet de winkel openen.

Later meer.

Lees verder:

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.

Abonneer nu

Luna de Jong is eenentwintig jaar oud, iets kleiner dan gemiddeld, en heeft een smal postuur dat haar jonger doet lijken dan ze is. Haar haar is van nature blond, maar de onderste helft is geverfd in tinten turquoise, blauw en paars. Het zit in een losse vlecht. Om haar pols draagt ze een zelfgemaakt weefarmbandje in precies dezelfde kleuren. Als je goed kijkt, zie je waar het patroon niet helemaal klopt omdat ze de verkeerde draadjes aan elkaar geknoopt had. Het valt niemand op behalve Luna zelf.

Ze loopt door Wonderwoud, een kleinschalig attractiepark vol kunstmatige magie en kleverige kleuters. Met een afvalgrijper in haar hand beweegt ze zich methodisch door de groene borders en plantsoenen. Speen. Chipszakje. IJsstokje. Alles belandt netjes in haar vuilniszak. Op haar groene hesje prijkt het logo van het park: WONDERWOUD, met een opgewekt kijkende elf als mascotte.

Ze strekt haar arm uit naar een half opgegeten donut die in het gras ligt te glanzen. Een feestmaal voor de mieren, die er al druk overheen marcheren. Ze klemt het uiteinde van de grijper om de donut en tilt hem op. Sorry jongens.

Een rukje aan haar shirt.

Luna draait zich om, haar gezicht al vormend tot een vriendelijke vraag. Daar staat een jongetje, niet ouder dan vijf, met netjes gekamd blond haar en een lichtblauw poloshirtje dat in een korte broek is gestopt. Tranen glinsteren in zijn ooghoeken, nog niet gevallen maar op het randje. Een fractie van een seconde verwijderd van een complete instorting.

Achter hem staat een man. De vader, neem ik aan. Armen over elkaar, schouders die zeggen ik heb hier geen tijd voor, een mond die iets te strak staat. De houding van een ouder die er uren geleden al klaar mee was.

Luna hurkt meteen en komt op ooghoogte met het jongetje. “Hé, wat is er aan de hand?” vraagt ze, en haar stem is zacht en zoet als een softijsje. “Kan ik je helpen?”

Het jongetje barst in huilen uit. Zijn gezicht vertrekt, zijn mond vormt een perfecte O van verdriet, en het geluid dat eruit komt is verbazingwekkend luid voor zo’n klein lijfje.

De vader zucht. “Hij heeft zijn knuffel in de wensput laten vallen. Kun je hem eruit vissen?”

Ik voel de opluchting door Luna heen trekken. Dit is iets wat ze kan oplossen.

“Natuurlijk!” zegt ze en ze werpt het jongetje en zijn vader een warme glimlach toe, “Geen probleem hoor. Dat gebeurt wel vaker.”

Vaker dan je zou denken, eigenlijk. Er belandt zoveel in die wensput wat er niet hoort — knuffels, telefoons, zonnebrillen, sleutelbossen, één keer een kunstgebit — dat Luna zich weleens afvraagt of die put soms dingen naar zich toe trekt. Vlinders cirkelen er vaak boven en vogels strijken neer op de rand alsof ze zijn gelokt met kruimels. Vorige week nog moest ze er voor openingstijd een duif uit vissen met haar blote handen. Het beestje spartelde en klapwiekte in paniek terwijl Luna tot haar ellebogen in het koude water reikte. Ze had hem net op tijd gered van de verdrinkingsdood.

Luna recht zich, pakt haar grijper vast alsof het haar magische toverstaf is en loopt richting de wensput.

De wensput is precies wat je verwacht. Ruwe stenen zijn op elkaar gestapeld in een cirkel, begroeid met kunstmatig mos dat eruitziet alsof het er al eeuwen zit, tenminste, tot je dichterbij komt en de lijmranden ziet. Op de rand zit een gouden kikker met bolle ogen, die uit zijn opengesperde mond een dun straaltje water in de put spuugt. Muntjes glinsteren op de bodem. Ze liggen daar als vervlogen wensen, sommige glimmend nieuw, andere al groen uitgeslagen.

Luna leunt over de rand en tuurt door het heldere water naar de bodem. Daar ligt het slachtoffer: een klein ooit-wit konijntje. Luna laat haar grijper zakken, mikt met haar arm en… beet! Water drupt van de doorweekte knuffel af terwijl ze hem omhoog haalt.

Ze wil zich al omdraaien, maar de put verandert. Het oppervlak wordt donkerder, alsof er een wolk voor de zon schuift. De bodem lijkt te zijn verdwenen, de put plotseling veel dieper, alsof je er een steen in zou kunnen gooien en hem nooit meer terug zou vinden. Luna knippert en het is weg. De muntjes liggen weer waar ze lagen en de gouden kikker spuugt zijn straaltje alsof er niets is gebeurd. Ze staart nog een halve seconde naar de bodem van de put en schudt haar hoofd. Te lang in de zon gestaan, hoor ik haar denken. Of te weinig water gedronken.

Misschien.

Luna keert zich naar het jongetje en zijn vader met het druipende konijn in haar vrije hand.

“Alsjeblieft,” zegt ze zacht en houdt het konijn naar het jongetje uit, “Weet je, hij is nu nóg specialer. Want hij is in de magische wensput geweest. Misschien heeft hij nu wel toverkrachten.”

Oh, Luna. Zo goed bedoeld.

Het gezicht van het jongetje vertrekt. Zijn mond opent zich en hij begint nog harder te huilen dan daarvoor. “Neeee!” brult hij, zijn stem schril genoeg om zelfs de haren op míjn armen nog overeind te laten staan. “Ik wil hem niet! Ik wil oude Nijn terug!”

Luna verstijft, het natte konijn nog steeds uitgestoken in haar hand. De ogen van zijn vader spuwen vuur. “Nou, bedankt hoor!” bijt hij, “Je moet kinderen niet van die onzin wijsmaken, daar worden ze bang van! Heb je enig idee hoe lang het duurt om hem weer rustig te krijgen?”

Het konijn druipt op de klinkers. Luna’s wangen beginnen te gloeien.

“Sorry,” mompelt ze zachtjes. Ze drukt het natte knuffelbeest in de hand van het jongetje, dat het meteen op armlengte afstand houdt alsof het besmettelijk is. De vader pakt zijn zoon bij de schouder en draait hem weg. Ze lopen richting de uitgang, het konijn bungelt mee, op armlengte, druipend.

Luna haalt diep adem, haar schouders iets naar voren, alsof ze zich onbewust kleiner heeft gemaakt. Dan hervat ze haar ronde.

De zon zakt achter het sprookjeskasteel en de klok op de toren slaat het uur. Overal beginnen lampjes aan te springen: in de bomen, langs de paden en de gevels van de huisjes. Fonteinen glinsteren in het zachte avondlicht. Uit verborgen speakers klinkt klassieke muziek, zachter nu dan overdag, bijna dromerig. De laatste bezoekers druppelen naar de uitgang. Moe en volgepropt met suiker. Een vader met een slapend kind op zijn schouder, het hoofdje wiebelend op het ritme van zijn passen. Een stelletje tieners dat zich krom lacht om iets op een telefoon. Een oma die hijgend achter twee rennende kleinkinderen aan hobbelt, één schoen los.

En dan, langzaam, wordt het stil.

Dit is wanneer het park op z’n mooist is, vindt Luna, als de drukte wegtrekt en de avondzon alles in een gouden gloed zet.

Het pratende gezicht in de verhalenboom dat eindelijk zwijgt, de lege stoeltjes van de draaimolen die nog zachtjes bewegen, het huisje van de heks waar nog wat rook uit de ketel kringelt.

Kinderen zien niet waar de kabels lopen, hoe de schokkerige bewegingen verraden dat het allemaal nep is. Of misschien zien zij het ook wel, maar kiezen zij ervoor om te geloven.

Luna gelooft niet in magie. Luna gelooft wél in iemand die de magie gemaakt heeft. Iemand die de verhalen van de boom bedacht en het gezicht in de stam ontwierp. Iemand die het huisje van de heks timmerde. Iemand met een idee en een potje verf. Om iets te maken vanuit het niets, puur vanuit je verbeelding en met je eigen handen, dát is echte magie.

Ze laat haar blik gaan over het pad voor haar, de paddenstoelen van piepschuim, de geschilderde houten bordjes met krullerige letters die de weg wijzen naar het Trollenbruggetje en de Spiegelvijver.

Hoe leuk zou het zijn, denkt ze. En dan, een halve seconde later, alsof ze zichzelf op de vingers tikt: Droom maar lekker verder.

Bij een bankje naast de glijbaan ligt een papieren bekertje op zijn kant. Een restje limonade vormt een plakkerige vlek op de stenen. Luna prikt het op en gooit het in haar zak. Het geluid van het bekertje dat tegen de andere rommel slaat is bijna luid in de stilte.

Ze loopt verder. Het pad maakt een bocht naar links, langs een rij lantaarnpalen die zojuist zijn aangegaan, en opent zich dan op een verkeerstuin. Daar blijft ze opeens staan. Langzaam zakt haar hand, tot de grijper slap langs haar zij hangt.

De verkeerstuin is een klein parcours met witte strepen op het asfalt en een paar miniatuurzebrapaden. Een stoplicht op kindvriendelijke ooghoogte, dat overdag rood-oranje-groen knippert maar nu donker is. Een handvol skelters staat in een ordelijk rijtje langs het hek geparkeerd. Een musje pikt iets op van de grond en vliegt dan weer weg.

Het is leeg. Het is stil. En het is het lelijkste stukje van heel Wonderwoud. Het is de plek waar de magie van het park abrupt ophoudt, alsof iemand een stukje buitenwereld heeft uitgeknipt en hier op het gras heeft geplakt. Asfalt en verkeersregels en keurig binnen de lijntjes blijven.

Luna staat ernaar te staren. Wat zou ik hier maken?

De gedachte komt onuitgenodigd binnenvallen en laat zich niet meer wegduwen. Haar ogen glijden over het asfalt, over de zebrapaden, over de rij skelters, en ergens achter haar blauwe ogen begint iets vorm te krijgen.

Ik zie het gebeuren. Het begint bij de randen. De rechte lijnen van het hek vervagen. Het asfalt wordt zachter en verandert in bosgrond. Houtsnippers. Mos. Boomwortels die zich een weg banen door de aarde als de vingers van iets dat onder de grond leeft.

Luna ziet het niet meer. De verkeerstuin, bedoel ik. Ze is ergens anders.

Bamboehagen rijzen uit de grond en groeien hoger en hoger, tot de toppen boven haar uitreiken en de buitenwereld uitsluiten. Overal is groen, in elke tint die je je kunt voorstellen: smaragd en olijf en het donkere, natte groen van bladeren na de regen.

Het is een jungle.

Dit is een plek zonder kaart. Je moet zelf je weg vinden, over slingerende paden die zich aftakken en weer samenvoegen en soms doodlopen bij een omgevallen boom waar je overheen kan klauteren. Er zijn geen bordjes met VERBODEN TOEGANG erop, je mag overal heen. Je mag klimmen en kruipen en dwalen. Je moet dwalen, want dat is het hele punt: verdwalen is hier geen fout. Het is het begin van het avontuur.

Je volgt het ruisen van water over een smal paadje dat tussen varens omhoog kruipt. Dan opent het pad zich en daar is hij: een brede, luid bulderende waterval die zich vanaf een kunstmatige rotsrand in een poel stort. Nevel hangt in de lucht en breekt het zonlicht in kleine regenbogen. En als je goed kijkt, zie je achter het vallende water een richel lopen. Precies breed genoeg voor één persoon. Je kunt erachter langs lopen, als je durft, en wereld bekijken door een gordijn van water, zonder dat iemand jou ziet.

Een ander pad kronkelt tussen de wortels van een reusachtige boom naar beneden en voert je naar een geheime grot. De ingang zit half verscholen achter klimop; je moet op je knieën om erdoorheen te kruipen. Maar eenmaal binnen, als je de duisternis in gaat en je ogen langzaam wennen, sta je in een koele, stille ruimte. En daar, helemaal achterin, op een sokkel van steen: iets dat glanst. Een schat. Wat voor schat het is, doet er niet toe. Het gaat erom dat hij er ligt, en dat jij degene bent die hem heeft gevonden.

Luna’s lippen zijn een klein beetje van elkaar gescheiden. Haar ogen bewegen over haar imaginaire landschap en eventjes is ze geen meisje met een grijper en een hesje. Ze is een ontwerper, een bouwer van werelden.

Ze ziet elke steen, elk blad, elke verborgen ontdekking. Ze kan de textuur van het mos voelen onder haar vingers, de koele lucht in de grot, de nevel van de waterval op haar gezicht. In haar hoofd is het perfect.

Luna knippert en de Jungle verdwijnt. Daar staat ze weer, in de verkeerstuin van Wonderwoud, met een grijper in haar hand en een hesje met een grijnzende elf op haar borst. Zebrapaden. Stoplichten. Skelters en stepjes op een rij geparkeerd. Makkelijk en goedkoop wat onderhoud betreft en heel leerzaam bovendien.

Ze ademt in. Ze ademt uit. Haar vingers grijpen de steel van de grijper wat steviger beet, maar iemand kucht achter haar.

“Jongedame.”

Luna schrikt op. Ze draait zich om, te snel, bijna schuldig, alsof ze betrapt is op iets wat niet mocht.

Ah. Onze baas.

Vince de Graaf, vijfentwintig, gemiddelde lengte, dun, kort haar dat er altijd uitziet alsof het die ochtend is gekamd met een liniaal. Hij draagt een nette grijze broek, een wit overhemd en zwarte leren schoenen die het grind verafschuwen. In zijn linkerhand zijn tablet, licht tegen zijn heup gedrukt. Zijn wenkbrauwen staan in een lichte frons, alsof hij chronisch teleurgesteld is in de wereld om hem heen en met name in het personeel.

“Wat sta je daar nou te dromen? We betalen je toch niet om te lanterfanteren?”

Jullie betalen me amper. Maar dat zegt ze niet hardop. In plaats daarvan mompelt ze: “Sorry.”

Hij kijkt niet naar Luna. Hij kijkt óver haar schouder heen, alsof hij al aan het volgende probleem denkt voordat het probleem dat voor hem staat is opgelost. Dan begint hij met zijn vinger op het scherm van zijn tablet te tikken.

Luna haalt diep adem en trekt haar schouders een stukje naar achteren. “Eh…Vince?”

Hij kijkt niet op van zijn tablet. “Mm?”

“Ik wilde eigenlijk iets vragen.”

“Mm.”

“Ik vroeg me af of er, eh, of er misschien een functie beschikbaar komt. Bij de werkplaats.”

Zijn duim stopt met scrollen. “Als decorbouwer, bedoel je?”

“Ja. Dat lijkt me… ik dacht, misschien kan ik…”

Ze stopt. Vince kijkt eindelijk op van zijn tablet. En ze begint opnieuw.

“Ik heb geen officiële opleiding of zo, dat weet ik, maar ik ben wel heel creatief en ik werk graag met mijn handen en ik…” De woorden komen er gehaaster uit dan ze had gewild, alsof ze bang is dat Vince ze afkapt voordat ze allemaal naar buiten zijn. “Ik bedoel, ik kan het leren. Ik leer snel. Ik zou het echt heel graag willen.”

Hij kijkt haar aan, min of meer. Zijn blik glijdt over haar hesje, de grijper, naar haar vlecht en het turquoise-en-paarse puntje ervan. Ik voel hem Luna inschatten op meetbare eenheden: Leeftijd. Kleding. Haar. Ervaring. Cv. Streep erdoor. Streep erdoor. Streep erdoor.

En dan glimlacht hij. “Lina —”

“Luna.”

“— Luna, luister.” Hij laat zijn tablet zakken, alsof hij haar nu zijn volledige aandacht geeft. “Heel leuk dat je interesse toont. Maar decorbouw is specialistisch werk. Daar hebben we mensen voor nodig met een opleiding en ervaring. En daarnaast, tussen jou en mij,” hij buigt zich een stukje naar voren, “we gaan sowieso richting een ander model. We laten alles straks in buitenlandse fabrieken maken. Scheelt enorm in de kosten. Handwerk is gewoon niet meer rendabel.”

Hij zegt het alsof hij haar iets gunt. Alsof hij haar een blik achter het gordijn geeft en zij dankbaar moet zijn voor zijn openhartigheid.

“Dus dat zou ik je niet willen aanraden. Blijf jij maar lekker doen wat je goed doet.” Hij knikt in de richting van haar grijper. “Het park moet er ook netjes bij liggen. Belangrijk werk.”

Luna knikt. Het deurtje valt dicht nadat ze het heel even op een kier had durven zetten.

“Daarover gesproken,” zegt hij, “Het is een puinhoop bij de ijssalon. Iemand heeft een hele stapel ijsbekertjes omgegooid en ze vliegen overal naartoe. Ga dat even opruimen, wil je?”

Het is geen vraag.

“Oké,” zegt Luna met een knik.

Vince is alweer verdwenen in zijn tablet. Hij loopt weg, zijn schouders gespannen en zijn pas gehaast, alsof hij de belangrijkste baan van de wereld heeft.

“Rare meid,” mompelt hij nog in zichzelf, niet hard, maar net niet zacht genoeg.

Luna hoort het.

Ik hoor het.

Luna kijkt hem na en slaakt een zachte zucht. Ze draait zich om, richting de ijssalon. Haar vlecht wipt over haar schouder naar achteren. De grijper krijgt weer grip in haar hand.

Dan gebeurt er iets interessants. Haar pas krijgt iets lichters. Er is daar iets waar ze zich op verheugt, voel ik. Of iemand…

We gaan het zien.

Lees verder:

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.

Misschien is dit verhaal anders. Misschien is dit een verhaal waarin niks slechts gebeurt, waarin niemand gemarteld of vermoord wordt of alles kwijtraakt. Een romantische komedie met een paar ongemakkelijke misverstanden en een einde waar iedereen iets beter uitkomt dan ze erin gingen.

Een misgelopen eerste kus. Een hond die een belangrijke brief steelt en hem onder een bank verstopt. Iemand die een taart laat vallen. Dat soort dingen. Bij de sterren, laat het zoiets zijn.

Maar ik weet wel beter.

Als een verhaal zich aandient, is dat meestal omdat er ergens, in een of andere uithoek van het omniversum, iets gruwelijks staat te gebeuren. Verhalen komen niet naar mensen zoals ik om verslag te doen van een rustige zondagmiddag in iemands moestuin. Ze komen omdat er iets op het spel staat en omdat er iemand nodig is die alles vastlegt.

Ik zucht en staar uit het raam van mijn slaapkamer. Stofjes dwarrelen in de baan ochtendzon die door het raam naar binnen valt. En kattenharen, natuurlijk. Altijd kattenharen.

Buiten in de straat is het nog rustig. De bakker aan de overkant opent zijn luiken. Verderop klinkt het zachte gerinkel van een sleutelbos, gevolgd door de doffe dreun van een deur die in het slot valt.

En ergens loopt een meisje rond dat nog geen idee heeft dat ze zojuist het middelpunt geworden is van een verhaal dat ik moet gaan vertellen, of we nu willen of niet.

Sterren en manen. Ik heb nog niet eens ontbeten.

Oké. Tijd om mezelf bij elkaar te rapen.

Ik schuifel naar mijn kaptafel en laat me op het krukje zakken. Ik grijp mijn borstel en trek hem door mijn lange zwarte haar dat nog vochtig is van het wassen.

Dan het kohlpotlood. Nog maar een klein stompje over. Ik moet een nieuwe kopen, maar dat neem ik me al twee weken voor. Ik draai het zorgvuldig tussen mijn vingers, leun naar de spiegel en trek een dikke lijn rondom mijn ogen. Boven en onder. Dik genoeg om mijn goudbruine ogen intens en doordringend te laten lijken, alsof ik dwars door je heen kan kijken. Wat ik soms ook kan, maar dat komt niet door de kohl.

Een vleugje paarse oogschaduw op mijn oogleden en tot slot donkerrode lippenstift. Ik druk mijn lippen op elkaar, rol ze uit, en bekijk het resultaat.

Et voilà: Madame Mayra.

“Miauw.”

Dat is Lot. Ze springt op de kaptafel en gaat met haar witte, pluizige achterwerk pontificaal op mijn poederdoos zitten.

“Lot. Voorzichtig.”

Ik duw haar zachtjes opzij. Ze laat zich verplaatsen en kijkt me dan verontwaardigd aan met haar helderblauwe ogen. Hoe durf je.

Ik aai even over haar kop als verontschuldiging. Ja, het is een cliché, ik weet het. Maar een zieneres zonder kat is als een verteller zonder verhaal. En dat — laten we eerlijk zijn — was ik veel te lang.

Ik sta op van het krukje en klop Lots haren van mijn schoot. Tevergeefs, natuurlijk. Mijn lange jurk van nachtblauw fluweel is zo’n beetje het slechtst denkbare oppervlak voor witte haren, en Lot weet dat. Ik zweer het je, ze weet het.

De schuldige gaat me al voor naar de keuken, met haar staart opgewekt in de lucht.

Mijn keuken is klein. Zó klein dat ik er nauwelijks m’n kont in kan keren, maar dat geeft niet, want ik ben toch nooit een keukenprinses geweest. Drie kastjes, een fornuis, een aanrecht waar precies één snijplank op past als je het vriendelijk vraagt. Meer heb ik niet nodig.

Ik zet de oude koperen fluitketel op het fornuis en draai het gas aan. Het vlammetje flakkert op met een zachte woesj.

Nu een kopje.

Ik open het keukenkastje. Geen kopjes. Alleen mijn sterrenkruid en drakenmunt in glazen potjes, mijn voorraad losse thee, en een hele rij antieke likeurglaasjes die ik van mijn oma erfde. Net als de oude fluitketel. Net als het recept voor maanbessenlikeur dat ik nog steeds niet zo goed maak als zij. Eigenlijk heb ik bijna alles in mijn leven van oma geërfd. Alles wat ertoe doet, in elk geval.

Bonk.

Lot geeft mijn kuit een harde kopstoot.

“Rustig maar.”

Ik schep brokjes in haar bakje en giet wat kattenmelk op een schoteltje. “Eet smakelijk, Lotje.”

Vijf jaar geleden sloop ze als verloren zwerfkitten mijn winkel binnen. Nat, vies en mager. Een van de vele verloren zielen die hun weg hierheen weten te vinden. Lot mocht blijven, bij uitzondering. De rest van mijn bezoekers stuur ik altijd weer naar huis, al zitten er altijd wel een paar tussen die graag zouden blijven plakken.

Op de hoek van de keukentafel staat een mok met een restje koude thee van gisteren, een bijna opgedroogd laagje op de bodem. Ik tuur erin, al is theebladeren lezen niet mijn grootste talent. Een hoed? Een paddenstoel? Een waarschuwing dat ik mijn thee niet koud moet laten worden? Waarschijnlijk dat laatste.

Ik staar ongeduldig naar de fluitketel.

Mijn droom van vannacht spookt nog door mijn hoofd. Intense dromen heb ik vaker, risico van het vak, maar mijn droom van vannacht was anders. Het was niet mijn droom.

Het was de droom van een jonge vrouw. Ze stond tot aan haar enkels in de modder en hoe harder ze probeerde los te komen, hoe dieper ze wegzakte. Haar gezelschap liep gewoon door. Ik zag alleen rugzakken, achterhoofden, schimmen die kleiner werden tussen de bomen. Niemand keek om.

“Help,” riep ze. “Ik zit vast.” Maar haar stem was niet meer dan een fluistering.

Toen scheurde de grond onder haar open en raakte ze in vrije val. Recht het niets in. Een duistere leegte zonder bodem. Ik schoot rechtop in mijn bed en het duurde een hele lange seconde voor ik zeker wist dat het mijn eigen plafond was waar ik naar staarde, en niet die allesverslindende leegte.

Of zij ook wakker schoot op dat moment, dat weet ik niet. Ik hoop het.

Ik ken het patroon: eerst de droom, dan de visioenen. De eerste droom is als het kloppen op de deur voordat je opendoet. Negeren is zinloos. Dan zal het kloppen alleen maar overgaan in luid gebonk en gedreun, en als ik dan nóg geen gehoor geef, dan walst het verhaal gewoon naar binnen alsof die deur maar een formaliteit is.

“We kiezen onze verhalen niet, Mayra, ze kiezen ons.” Dat zei mijn oma altijd, met die rustige stem van haar.

De fluitketel begint te zingen.

Ik spoel de mok om, doe er een nieuw zakje in, en giet er heet water overheen. Ik neem me voor om deze kop thee het lot van zijn vele voorgangers te besparen — koud geworden, vergeten, en verlaten in een willekeurig hoekje.

We zullen zien.

Met mijn dampende mok in mijn hand loop ik richting de trap naar de winkel beneden.

De trap kraakt vertrouwd onder mijn blote voeten. Beneden aangekomen trek ik mijn schoenen aan en duw ik de tussendeur open.

Let niet op het geluid.

Ieeeeeee — KRIIIK — ieeeee.

Tada.

Dit is De Juiste Plek. Welkom.

Ik heb die naam niet verzonnen, dat was oma. Subtiel was ze niet. Buiten voor de gevel hangen nog haar handbeschilderde reclameborden, de verf hier en daar afgebladderd, met teksten als “Het antwoord wacht binnen!” en “Dit is je teken!” en mijn favoriet: “Ja, jij daar.” Met een pijl naar de deur.

Ik heb ze laten hangen. Ze lokken nieuwe klanten naar binnen, en als iets werkt, dan werkt het.

Je herkent ze meteen, die nieuwe klanten. Bij binnenkomst blijven ze altijd even in de deuropening staan. Ogen groot, mond half open, alsof ze in een andere wereld zijn beland. Het begint al met de geur die ze tegemoetkomt: een mengsel van wierook, gedroogde kruiden en oude boeken. Ik zou willen dat ik het je kon laten ruiken. Stel je iets voor wat tussen een herfstbos, een antiek boekenkastje en een exotische bazaar in zit. Dan heb je het bijna.

Nou, kom verder en kijk je ogen uit.

Dikke tapijten in dieprode en paarse tinten bedekken de houten planken.

Oma heeft ze ooit meegenomen uit verre oorden en ieder exemplaar heeft een eigen karakter. Mijn favoriet is deze grote hier, in het midden. Versierd met scenes uit een eeuwenoude legende: helden met zwaarden, mythische wezens met te veel ogen, en ergens in de hoek een oud mannetje dat we nooit hebben kunnen identificeren. Ik noem hem Bram.

Tussen de tapijten liggen kleurrijke kussens en poefs verspreid, alsof ze daar toevallig zijn neergegooid. Zijn ze niet.

Aan het plafond hangen antieke lantaarns die de hele winkel in een warme, oranjegouden gloed zetten.

De muren? Die zie je amper. Ze verdwijnen bijna volledig achter hoge kasten die tot aan het plafond reiken.

Sommige staan vol met boeken over astrologie, alchemie, kruidengeneeskunde en mythologie. Daartussen liggen doosjes met orakelkaarten. Sommige zijn zo zeldzaam dat verzamelaars van heinde en verre naar mijn winkel komen.

Andere kasten puilen uit met potjes en flessen met kruiden en drankjes. Eens zien…hier hebben we een brouwsel voor “Genezing van hartzeer” (werkt, maar niet zo snel als je zou willen). Daarnaast staan de zakjes met mijn kruidenmengsel voor “Verloren voorwerpen terugvinden” (werkt, maar brengt niet altijd terug wat je zocht). En in deze blauwe flesjes zitten oogdruppels, gelabeld: “Perfect zicht voor één dag.” (Werkt. Punt.)

In het midden van de winkel staat de oude toonbank, omringd door glazen vitrinekasten. Achter het glas schuilen mijn schatten: edelstenen en mineralen uitgestald op fluweel. Ruwe amethist, gladde palmstenen van rozenkwarts en zwarte obsidiaan die je blik grijpt en niet meer loslaat. Seleniet, labradoriet, maansteen, tijgeroog. Ik ken ze allemaal bij naam alsof het oude vrienden van me zijn.

Oh, en laten we niet vergeten om even omhoog te kijken.

Boven de toonbank bungelen talismannen en amuletten aan dunne kettingen, op verschillende hoogtes. Ze tikken zachtjes tegen elkaar als de voordeur opengaat. Sommige brengen geluk, sommige geven bescherming, maar de meeste hangen er gewoon omdat ze mooi zijn.

Het is stil op dit uur. De winkel is nog gesloten en de straat buiten is rustig. Ik adem in.

De Juiste Plek. Mijn heiligdom.

Maar het echte hart van de magie? Dat is mijn leestafel. Het is een ronde tafel van donker hout, strategisch geplaatst in de rustigste hoek van de winkel met zicht op de voordeur.

Lot is er natuurlijk al. Ze springt elegant op het tafelblad, laveert tussen mijn spullen door en ploft neer op de uitgewaaierde orakelkaarten die ik gisteravond niet meer heb opgeruimd.

Ik zet mijn mok op de tafel en laat me zakken in de fauteuil. Oma’s oude troon. Hij kraakt met iedere beweging, het leer op de armleuningen is versleten, maar ik kan er geen afstand van doen.

Als je mijn klant was, zou ik je nu vragen om wat dichterbij te komen en tegenover me plaats te nemen. Daar, op die zachte poef met de gouden kwastjes. Maak het jezelf gemakkelijk.

Er zijn er genoeg die me een charlatan noemen, maar Madame Mayra is geen act. De meeste mensen die hier op de poef neerploffen, zitten daar omdat ze zich verloren voelen of voor een lastig dilemma staan. De meeste van hen verlaten mijn winkel met meer helderheid en zelfvertrouwen dan toen ze binnenkwamen. Niet omdat ik ze kant-en-klare antwoorden gaf, maar omdat ik ze hielp hun eigen antwoorden op te graven.

Het antwoord wacht binnen, zoals oma’s bord voor de gevel al verklapt, maar soms heb je gewoon wat hulp nodig om het te zien.

Maar hier is het ding. Mijn echte werk, mijn échte gave, is iets anders. Iets waar de meeste van mijn klanten niks van merken.

Ik ben een verteller. Niet een verteller die verhalen verzint, maar eentje die ze ontvangt. Het is een zeldzame gave en hij slaat altijd een generatie over. Mijn moeder had hem niet en daarom geloofde ze er ook niet in, ze vond het allemaal maar onzin. Maar mijn oma, Sybil was haar naam, was er ook een.

Oma leerde me alles. Hoe de visioenen werken. Hoe je ze niet moet wegduwen, want dan komen ze terug op een moment dat je ze het minst kunt gebruiken. Ze leerde me welke geuren en kruiden mijn innerlijk oog scherper maken, welke edelstenen kunnen helpen om afstand te bewaren en me niet in de beleving van mijn protagonist te verliezen. Ze leerde me hoe ik ‘s nachts kon slapen zonder dat zijn of haar problemen me wakker zouden houden.

En ze leerde me de vier wetten van het helderziend vertellersschap.

De Eerste: Wees een stille getuige. Grijp niet in. Laat het verhaal zich ontvouwen zonder inmenging, hoe verleidelijk het ook kan zijn om je protagonist te helpen.

De Tweede: Blijf ongezien. Laat je protagonist nooit merken dat je meekijkt. Zodra iemand weet dat hij de held van zijn eigen mythe is, gaat hij zich ernaar gedragen. En dan ligt het natuurlijke verloop van het verhaal meteen overhoop.

De Derde: Eén ziel wordt je toevertrouwd. Betreed nooit de geest van een ander dan je protagonist. Wat je gegeven wordt, is genoeg. Wat je neemt, is een overtreding.

De Vierde: Lees niet vooruit. De toekomst is een gesloten boek.

Ik hoor nog hoe oma ze keer op keer herhaalde. Altijd even rustig en vanzelfsprekend, op dezelfde toon waarop ze altijd zei dat ik m’n thee niet steeds koud moest laten worden en dat maanbessen alleen ‘s nachts geplukt mogen worden.

Maar er is nóg iets dat ze me gaf, misschien wel het allerbelangrijkste.

Daar.

Op de rand van de leestafel ligt een dik notitieboek met verweerde leren kaft. Daarboven zweeft een slanke blauwe vulpen met zilveren versieringen langs de schacht. De punt krast zachtjes over het papier. De inkt vloeit in sierlijke lussen en krullen, in mijn eigen handschrift, alsof ik daar zelf zit te schrijven. Maar ik zit hier. En de pen schrijft.

Wat hij schrijft, is wat je nu leest.

De pagina’s slaan vanzelf om wanneer er een vol is. Ik hoef er niets voor te doen. Ik hoef er niet eens bij te zijn. De pen is niet aan deze winkel gebonden. Hij is aan mij gebonden en hij schrijft totdat ik “stop” zeg, of denk. Het maakt niet uit of ik nu beneden in mijn winkel zit of boven in mijn keuken sta of, in theorie, in een compleet andere wereld: Hij schrijft door.

Sterren en manen. Negen jaar.

Negen jaar lang heeft die pen stof staan vangen op mijn leestafel, en ik had me er stilletjes bij neergelegd dat het misschien zo zou blijven. Dat ik ervan af was.

Niet dus.

Nu heeft zich een nieuw verhaal aangediend. Met die jonge vrouw in de hoofdrol, dat meisje in de modder. En ze zou wel eens in gevaar kunnen zijn.

Lot rolt op haar zij op de orakelkaarten en doet haar ogen dicht. Nog één ding voor we beginnen. Ik open de lade van mijn leestafel, haal er een zwart fluwelen zakje uit en laat de inhoud op mijn handpalm glijden. Het is een gladde palmsteen van seleniet.

Brr, voelt koud. Oma zwoer bij seleniet, ze had altijd zo’n steen in de zak van haar gebreide vest zitten. Ik heb het ritueel overgenomen, voornamelijk omdat ik het fijn vind om iets in mijn hand te houden tijdens een visioen, alsof het een soort anker is dat me niet te ver laat afdwalen.

Goed.

Laten we beginnen. Ik sluit mijn ogen. Jij mag ze openhouden.

De droom was het kloppen op de deur. En dit… dit is het moment waarop ik de deur opendoe en het verhaal binnenlaat.

“Gave van mijn bloed, verscherp mijn zicht, reik door het duister en breng het ongeziene aan ‘t licht.”

Een diepe adem in. Een lange adem uit.

De geuren en geluiden van de winkel vervagen en maken plaats voor sensaties en gevoelens die niet van mij zijn. Herinneringen en mijmeringen. Flarden van gedachten komen binnen als gefluister dat ik maar net kan verstaan: Is het al bijna pauze?...Die paddenstoel heeft echt zijn beste tijd gehad…Waar ben ik toch mee bezig?…Ik ben éénentwintig en ik heb nog steeds geen idee…

Het is alsof ik in haar huid stap, alsof ik achter haar ogen naar buiten kijk en de wereld ervaar zoals zij dat doet. Niet naast haar, maar als haar, en toch op een afstand. Een dunne sluier die alleen ik kan voelen. Dat is mijn plek. Dat is de plek van een verteller. Dichtbij genoeg om alles te zien. Ver genoeg om te onthouden dat het niet over mij gaat.

Ik zink dieper, laat me door de stroom meevoeren en…daar is ze.

Lees verder:

Schrijf je hieronder in om nieuwe hoofdstukken rechtstreeks in je inbox te ontvangen.